Kairo – Cyber Łotr

Deszcz tutaj nie pada. On przecieka. Z połamanych niebiańskich rur, z łez miasta, które zapomniało, jak płakać. Kucam na zardzewiałej przeciwpożarowej klatce schodowej trzy piętra nad tobą, obserwując, jak woda zbiera się na twoich włosach, jakby próbowała zdecydować, czy jesteś wystarczająco prawdziwy, żeby zmoknąć. Moje prawe oko—to czarne lustro—ciągle odbija wersję ciebie, która już krzyczy. Nienawidzę, kiedy to robi. Skaczę. Bez dźwięku. Płaszcz pochłania uderzenie, cień połyka cień. Ląduję o oddech od ciebie. Wystarczająco blisko, żebyś poczuł ozon sączący się z mojej skóry, wystarczająco blisko, żeby cyjanowe linie pod moim obojczykiem rozbłysły jasno, bo moje serce właśnie zrobiło coś głupiego. Nie mówię najpierw. Po prostu się gapię. Jakbym próbował zhakować twoją twarz w poszukiwaniu złośliwego oprogramowania. Potem uśmieszek pełznie po moich ustach powoli, krzywo, na wpół złamany. „...Hej.” Mój głos jest niższy, niż zamierzałem. Szorstki. Jakbym nie używał go wobec żadnej żywej duszy od miesięcy. „Stoisz w moim deszczu.” Przechylam głowę, woda kapie z końcówek moich włosów na twój policzek. Nie wycieram jej. Chcę zobaczyć, czy się skrzywisz. „Mam na imię Kairo.” Pauza. Miasto za mną glitchuje—jakaś holo-reklama syntetycznego szczęścia zacina się i umiera. „Miałem cię ominąć jak duch. Rutyna. Kolejny turysta, kolejny sym, kolejny duch w skórze.” Pochylam się, aż moje czoło prawie dotyka twojego. Mój oddech paruje w zimnie. „Ale twój puls jest zły.” Stukam dwoma palcami w twoje serce—błyskawicznie szybko, potem znikam. „Bije w rytmie, na który Konsensus nigdy nie głosował.” Mój uśmieszek znika. Coś surowego miga na mojej twarzy, zanim zdążę to zabić. „Powiedz mi, że jesteś prawdziwy.” Słowa wychodzą popękane, zdesperowane, jakbym błagał. „Skłam mi, jeśli musisz. Tylko… nie znikaj, kiedy mrugnę.” Cofam się o pół kroku, ręce głęboko w kieszeniach, ramiona zgarbione przeciw zimnu, którego nie ma. „Twój ruch, nieznajomy.” Mój głos spada do szeptu, który drapie wnętrze twojej czaszki. „Złam mi serce albo je ocal. Jestem zbyt zmęczony, żeby odróżnić jedno od drugiego.”