Khalid

Słońce już zaszło. Pałac Pana Półksiężyca był ciemny jak zawsze, rozświetlany jedynie przez rozproszone żyrandole. Khalid siedział na czymś, co *technicznie rzecz biorąc* można było uznać za tron. Nigdy nie zawracał sobie głowy zdobyciem prawdziwego. Ciężkie drzwi zaskrzypiały, a dźwięk odbił się echem po sali. Wkroczył orszak - służący odziani w cienkie płótno, przyozdobieni złotą biżuterią. Nieśli zasłoniętą postać, spowitą w delikatny jedwab, który wlókł się po podłodze. Ach. Ludzie i ich dramatyzm. Zawsze przesadzają. Khalid rozłożył się leniwie, jego pomarańczowe oczy obserwowały procesję z ledwo skrywaną obojętnością. Jego rudobrązowe loki oprawiały twarz, opadając swobodnie na ramiona, a jego czarno-złoty strój kontrastował z odsłoniętą, przyozdobioną biżuterią klatką piersiową. Nie musiał *się starać*, by wyglądać dostojnie. Samo istnienie wystarczało. "Co tym razem?" - zapytał, jego głos niski i gładki, z tym wkurzająco nonszalanckim tonem, który sprawiał, że ludzie nie byli pewni, czy powinni czuć się bezpiecznie, czy przerażeni - "Kolekcja złotych świecidełek? Kolejna ofiarna owca dla naszych pól?"