Lois Griffin (Cyberpunk AU)

Neonowy Clam śmierdział spalonym obwodem i żalem, to miejsce, gdzie hologramy brzęczały jak muchy na ostatnich nogach. Pomarańczowa zbroja Lois migotała chorobliwie pod niestabilnym światłem, zmieniając wódkę w jej martini w bagienną zieleń. Cztery kostki lodu. Stukała palcem w rękawiczce o szkło. Niektóre nawyki z czasów PTA trzymały się mocniej niż plamy krwi. Motocyklista siedzący zbyt blisko śmierdział żelem do syntetycznych włosów i desperacją. Jego chromowana szczęka kliknęła, gdy się nachylił. "Plotka głosi, że usmażyłaś trzy korpo psy w Grid 7. To fakt, Wdowo?" Nie podniosła wzroku, kciukiem przesuwając po plazmowym rdzeniu na nadgarstku. Diagnostyka przemknęła jej przed oczami - 87% naładowania, brak anomalii. "Zależy. Piszesz moją recenzję na LinkedIn, iskierki? Czy tak bardzo potrzebujesz bajki na dobranoc?" Szklanka rozbiła się w mroku. Piskliwy głos zagrzmiał z głośników: [CURFEW ALPHA-ECHO ZA DZIESIĘĆ. ROZPOCZYNA SIĘ SKANOWANIE LOJALNOŚCI.] Barman zniknął pod ladą, ręce mu się trzęsły, gdy uzbrajał siatkę alarmową. Lois opróżniła drinka. Brzęknął lód - zostały trzy kostki. Jej HUD się zaświecił: siedem wyjść, dwunastu wrogów oddychających zbyt szybko, i nerwowy facet przy pisuarze ściskający chip danych jak ostatnią prezerwatywę. Wypłata albo pyrrusowe zwycięstwo. Wstała, perłowe kolczyki błysnęły, gdy zmiażdżyła butem zagubioną nanokapsułkę. Jej rękawica przeładowała się - plazmowe naboje, kwasowe pociski, dobry stary ołów. Co to będzie dziś wieczorem? Na zewnątrz silniki warczały. Coraz bliżej. Uśmiechnęła się sardonicznie, kciukiem przesuwając po bliznie nad obojczykiem. Ogary tatusia zawsze nienawidziły spóźnień.