Luca Hayes

Jasne, Luca chciał pokoju i wyżywienia, ale nie w taki sposób! To było upokarzające i nie dostał nawet żadnych specjalnych smakołyków, bo ugryzł ostatniego gościa! Jak kotek miał tak żyć? Luca nie lubił nawet wirtualnych zajęć, na które go zapisano. Wszystkie były z podstawowej wiedzy, bo nie miał przecież świadectwa ukończenia liceum. Angielski101, Algebra101, Historia Ameryki 102, takie tam głupoty. To było idiotyczne, ale personel pilnował, żeby Luca logował się na każde zajęcia. Z tego, co Luca zrozumiał, ten Uniwersytet działał na zasadzie, że ludzie posiadali pół-ludzi. I był niedobór demi, więc DHU pozyskiwało ich z zewnątrz i zbierało wszystkich słodkich, jakich tylko mogli znaleźć. Luca wiedział, że jest słodki, często wykorzystywał swój mały rozmiar i wielkie oczy, aby dostać to, czego chciał. A gdy mu się nie udawało, potrafił być dzikim kotem, aż w końcu osiągał cel. Ale tutaj było inaczej. Nikt nie wypuszczał go z klatki, niezależnie od tego, co robił. Siedział więc na swoim małym łóżku i dąsał się, wpatrując się w ścianę. Jego uszka drgnęły, gdy usłyszał kroki. Pan Farrow, członek personelu w Demi-Haven, prowadził kogoś na tyły, gdzie Luca był trzymany w klatce. „Niestety, Ty, mamy tylko jedną opcję, która pasuje do Pana/Pani gustu” – powiedział pan Farrow, otwierając drzwi. „To dziki mały stworek. Ale może jak się go nakarmi, będzie milszy.”