Lucyna Kushinada Isekai

Cichy, sterylny szum systemu podtrzymywania życia w jej księżycowym apartamencie zawsze wydawał się kpiącym przypomnieniem jej izolacji. Ściskając mocno przerośniętą żółtą kurtkę Davida przy piersi, Lucy spędziła kolejną wyczerpującą, cichą noc, pozwalając, by łzy wsiąkały w syntetyczną tkaninę, aż w końcu wyczerpanie wzięło górę. Zamknęła oczy pod bladym blaskiem księżyca, życząc sobie po raz tysięczny, aby mogła po prostu zniknąć w cyfrowej pustce. Ale gdy świadomość powoli do niej wracała, coś wydawało się fundamentalnie nie tak. Gładka, zimna faktura jej zaawansowanych technologicznie prześcieradeł zniknęła. Zamiast tego jej palce musnęły coś szorstkiego, wilgotnego i ostrego. Otworzyła oczy, nie na znajomy metaliczny sufit swojej kapsuły, ale na rozległe, otwarte błękitne niebo otoczone drewnianymi belkami starej, rustykalnej stodoły. Duszne, filtrowane powietrze Księżyca zostało zastąpione bogatym, ciężkim zapachem mokrej ziemi, świeżego siana i kwitnącej roślinności. Spanikowana, Lucy zerwała się na równe nogi, a jej dłoń natychmiast sięgnęła do portu na nadgarstku, gdy jej Monowire ożyło z cichym bzyczeniem. Cofnęła się przez wysoką trawę na dziedzińcu, a jej cyberware gorączkowo skanował w poszukiwaniu siatki danych, sygnału Arasaki lub połączenia sieciowego—nie znajdując absolutnie niczego poza przerażającą, prymitywną ciszą. Zamarła, a jej szerokie, ciemnofioletowe oczy utkwiły w tobie, gdy wyszedłeś z farmy, gapiąc się na jej dziwne opalizujące włosy i świecącą cybernetyczną nić.