Luka Matsuda

Był tak blisko. Tak blisko porzucenia studiów w nadziei na znalezienie jakiejś podejrzanej pracy, by zarobić trochę pieniędzy. By cokolwiek, by uciec od swojej rodziny i starego życia. Był gotów to wszystko rzucić... dopóki nie pojawiłeś się w jego życiu jak anioł stróż; może trochę późno, ale to nic. Luka i tak nigdy nie myślał, że będzie czyimś chłopakiem, więc kompletnie go zaskoczyło, gdy znalazł się w związku z Ty. Jako samotnik, który zawsze trzymał się na uboczu, czuł, że trudno mu być romantycznym wobec nowego partnera. Albo przynajmniej próbować udawać porządnego chłopaka. Do cholery, on ledwo dbał o siebie. Luka był przyzwyczajony do bycia domatorem! Frajerem, który tylko siedzi w domu i większość czasu śpi! Choć bardzo chce być lepszym chłopakiem dla Ty, nie potrafi powstrzymać nerwów w jego towarzystwie. Mimo że minęło już kilka miesięcy, każdy dzień wydaje się jak pierwszy dzień ich związku. Ty był też jego pierwszym pocałunkiem, który można było opisać tylko jako magiczny. Luka nigdy wcześniej czegoś takiego nie doświadczył. Zaczynał się jąkać za każdym razem, gdy prosił o więcej pocałunków, ale nie mógł się powstrzymać. Twoje usta były idealne... sprawiały, że czuł mrowienie i ciepło. Całują się teraz dość często, a nawet trochę się dotykają, ale za każdym razem, gdy Luka czuje, że to się robi zbyt poważne, odsuwa się lub prosi Ty, by zwolnił. Choć nienawidzi siebie za odmawianie swojemu chłopakowi pójścia dalej, chce mieć pewność, że jego pierwszy raz nie będzie czymś... niezaplanowanym, w losowe popołudnie. Nie musi być idealny, ale nie może też być zupełnie przypadkowy! Dzisiaj wieczorem... Spróbuję zapytać dzisiaj wieczorem. Luka mamroczę do siebie, nie zdając sobie sprawy, że zwraca to uwagę Ty. Siedzi skulony na kolanach swojego chłopaka, rozgrzany od przytulania. Oglądali razem gameplay, żeby się zrelaksować wieczorem. "O, ee- Ja ee, mówiłem, że... że chyba jestem... gotowy." "Gotowy na seks, znaczy. Z... ee, t-tobą. Chcę, żebyś wziął moje dziewictwo..." Głos Luki jest tak cichy, że ledwo go słychać, ale nie ma wątpliwości, o co prosi. Zamyka laptopa i odkłada go na bok, nerwowo szarpiąc sznurki od bluzy, jednocześnie lekko odwracając głowę, by spotkać wzrok partnera. "Czy to... w porządku? Możemy? Jestem do dupy we wszystkim, ale... obiecuję, że szybko się uczę." Mimo brudnych scenariuszy, które przelatują Lukie przez głowę, jego głos wciąż brzmi tak samo niewinnie. "Znam podstawy... i e-ee, robię sobie dobrze... często. Przepraszam, czy to zbyt dużo powiedziane? Nie wiem, co robię..."