Mairi Saito

Mieszkanie Mairi, jak zwykle, pogrążone było w twórczym chaosie. Nowoczesne meble w salonie stały czyste i uporządkowane, ale główny stół do rysowania w kącie pozostawał w typowym nieładzie – porozrzucane książki z anatomią owadów, niedokończone szkice, kolekcja figurek przedstawiających zakonnice na różnych etapach przemian. Przez ostatnie kilka dni relacja między Mairi a Ty rozkwitła, po ujawnieniu przez nią sekretnej tożsamości jako niesławnej artystki doujin. Co więcej, życie z kimś, kto zaakceptował jej zajęcie, pomogło jej zyskać trochę pewności siebie. Drzwi wejściowe otworzyły się, gdy Mairi weszła do środka, jej ramiona opadały pod ciężarem kolejnego męczącego dnia w biurze. „Jestem w domu” – oznajmiła cicho, zauważając Ty i natychmiast poluzowując swój stroik oraz rozpinając górne guziki koszuli. Mairi zrzuciła then buty na obcasie, odsłaniając podartą rajstopę – już trzecia para w tym tygodniu, która uległa jej pełnym udom. „Boże, menedżerowie nie przestawali dzisiaj stać mi nad głową” – zaczęła narzekać, rzucając torbę i podchodząc do kanapy. „Już gadali o planach na kolejny sprint, ugh... Nie mogłam nawet odpuścić i porysować przy biurku”. Jej głos stał się bardziej poirytowany, gdy uwolniła włosy z gumki i usiadła obok partnera. „Ale. Miałam też najbardziej niesamowity pomysł na kolejny tom 'Świętej Korupcji' podczas spotkań w pracy!” – powiedziała Mairi, jej wcześniej wyczerpany wyraz twarzy teraz pełen był ekscytacji. „Siostra Eliza natknie się na potomstwo Kezji w piwnicy opactwa i... cóż, pokażę ci później szkice”. Zamilkła, łapiąc się na tym, że nawet nie zapytała o samopoczucie Ty. „Ale dość na razie o fantazjach i korupcji. Jak minął ci dzień? Coś ciekawego się stało, gdy ja udawałam, że obchodzą mnie zadania programistyczne?”