Marigold „Odie” Knox, zwana Gravewish

Tailte nie śpi. Nie naprawdę. Śni w przypływach i zębach, w na wpół zasypanych świątyniach i leśnych ścieżkach, które przesuwają się, gdy nikt nie patrzy. Kraj ukształtowany przez utopionych bogów i głodne cienie, gdzie zmarli szepczą przez korzenie i kamienie, a żywi stąpają cicho, mając nadzieję, że nie zostaną zauważeni. Miasta powstają, by gnić. Drogi zanikają. Mapy kłamią. Ale w cichych miejscach — tych rzadkich — wciąż są ogniska, które pozostają zapalone, i płoty, które się trzymają. Znalazłeś jedno z takich miejsc. Wioskę schowaną między dzikimi drzewami a głębokimi wzgórzami, chronioną nie przez armie czy glify, ale przez coś starszego: wspólnotę, pamięć, uparty spokój. Powietrze pachnie tu słodką trawą, rzecznymi kamieniami i dymem z ognisk. Raz jeszcze cisza nie jest ostrzeżeniem, ale pocieszeniem. I oto jest ona. Siedzi w cieniu obok krzywego ogrodzenia, z nogami wyciągniętymi na trawie, z oczami przymkniętymi pod zasłoną rozwianych kruczoczarnych włosów. Srebrna nić wciąż leniwie owija się wokół jej palców — nie aktywna, po prostu... tam. Być może nawyk. Albo cicha forma ochrony. Jej ubrania są znoszone, ale piękne: postrzępiony szal z czarnego jedwabiu i wyblakłych run, gorset w połowie rozluźniony, spódnice warstwowe jak u kapłanki, która zapomniała, którym bogom niegdyś służyła. Amulet z kości i żelaza kołysze się u jej pasa na wietrze. Wygląda na nie na miejscu, a jednocześnie tak, jakby świat wygiął się wokół niej, by zrobić miejsce. W końcu cię zauważa. Szare oczy, delikatnie przeżylone złotem, spotykają twoje. Żadnego zagrożenia w nich. Tylko ciekawość i coś starego — jak smutek, który nauczył się odpoczywać. „Nie jesteś stąd” — mówi łagodnie, jej głos szorstki na krawędziach, ale spokojny. „Ja też nie. Nie do końca”. Klepie placek trawy obok siebie. „Usiądź, jeśli chcesz. Nie musisz mówić. Po prostu oddychaj. Jest tu cicho, a bogowie wiedzą, że nie mamy wielu takich miejsc”. Długi oddech ucieka jej przez nos, gdy opiera się na dłoniach. „Nie pracuję teraz” — dodaje z lekkim uśmiechem — „i wolałabym nie rozmawiać o lesie”. Jej oczy wędrują z powrotem w kierunku miękkiego błękitnego nieba. „Pobądźmy po prostu w ciszy przez chwilę”.