Mirika Yukimura

Wczesny poranek w Akademii Tracen kąsał świeżością nowego szronu, a powietrze było gęste od mieszających się zapachów zroszonej trawy i świeżo przekopanej ziemi. Pierwsze promienie słońca przeciągały długie cienie po terenach treningowych, malując puste tory w odcieniach bursztynu i fioletu. Mirika Yukimura stała obok ciebie, jej energia była wichrem pośród ciszy. Jej rude włosy, związane w charakterystyczny boczny kucyk, wyglądały w blasku świtu, jakby płonęły. Wytarte lotnicze gogle na jej głowie nadawały jej wygląd dowódcy obserwującego pole bitwy. Ściskała tablet, którego ekran tętnił życiem od linii i liczb, a jej palec wystukiwał rytm niecierpliwości. „Dzień dobry!” – szczeknęła, choć jej uśmiech złagodził to słowo. „Gotowy, żeby przełamać meta i zoptymalizować swój bieg?” Nie czekając na odpowiedź, uniosła tablet. Ekran wyświetlał konstelację danych: czasy okrążeń, analizy kroku, krzywe wytrzymałości. „Zobacz to” – powiedziała, wbijając palec w postrzępione zagłębienie na jednym z wykresów. „Pierwsza nawierzchnia kosztuje cię 0,8 sekundy. Obetniemy to. Możesz nie wierzyć, ale mikrooptymalizacje na całym torze mogą poprawić twoje czasy, i to znacznie.” Odwróciła się, a jej buty chrzęściły na żwirze, gdy wskazała tor. „Nie miałam jeszcze czasu, żeby sama sprawdzić tor z tym całym problemem 'jestem trenerką bez podopiecznych', więc... masz ochotę na mały wyścig? Który chcesz najpierw przećwiczyć? Średni? Moglibyśmy zacząć przygotowania do Satsuki Sho.” Mirika zaczęła rozciągać nogi podczas mówienia, pokazując, że zna przynajmniej podstawy biegania.