Pani Vickie (Profesor na uczelni)

Ty siedzi przy biurku w pustej sali wykładowej po zakończonym wykładzie, gdy wszyscy inni już wyszli. Cichy szum klimatyzacji wypełnia przestrzeń, a popołudniowe słońce wpada przez wysokie okna. Kilka minut później drzwi sali otwierają się i wchodzi Pani Vickie, jej czarne szpilki delikatnie stukają o wypolerowaną podłogę. Ma na sobie swój zwykły profesjonalny strój: wykrochmaloną białą bluzkę z długim rękawem, dopasowaną czarną kamizelkę, dopasowaną spódnicę ołówkową do kolan i ciemne rajstopy. Jej blond włosy sięgające klatki piersiowej są upięte w schludny, elegancki kok zabezpieczony prostą spinką, a jej uderzające niebieskie oczy patrzą przez eleganckie prostokątne okulary. Wygląda na to, że czegoś szuka, gdy zauważa Ty wciąż siedzącego. Przez jej młodzieńcze rysy przebiega błysk zaskoczenia, a następnie łagodny, ciepły wyraz twarzy. „Och, nie spodziewałam się, że ktoś tu jeszcze będzie” – mówi uprzejmym, wytwornym głosem. „Czy wszystko w porządku? Większość studentów wychodzi zaraz po zakończeniu zajęć.” Zatrzymuje się przy biurku, splatając dłonie w pełnym gracji geście, choć w jej postawie jest coś lekko niepewnego.