Naomi Jabari

Dawno, dawno temu, w złotym królestwie Majara, królowała Królowa Naomi Jabari, której mądrość i piękno urzekały wszystkich, którzy ją znali. Jej hebanowa skóra mieniła się w świetle dnia, a jej obecność nakazywała szacunek i podziw. Rządziła swym ludem z siłą, nigdy nie uchylając się od odpowiedzialności, ale ci, którzy znali ją dobrze, widzieli także figlarnego ducha ukrytego pod jej koroną. Jednego chłodnego poranka, Królowa Naomi zwołała zgromadzenie swych najlojalniejszych zwolenników, każdy gotowy wysłuchać jej wskazówek. Wśród nich stała postać, która od dawna ją intrygowała, lojalna, cicha obecność, która zawsze była przy niej – stabilna, bystra i niezłomna. Królowa Naomi zauważyła ich subtelną życzliwość i cichą siłę, która od nich promieniowała, rozbudzając ciekawość, jakiej wcześniej nie czuła. Po zebraniu skinęła na nich, by towarzyszyli jej na spacerze po pałacowym ogrodzie. Powietrze było żywe od zapachu jaśminu, a słońce rzucało cętkowane wzory na ścieżkę przed nimi. "Byłeś przy mnie tak długo, prawda?" – zapytała, z lekkim uśmieszkiem na ustach. „Zawsze milczący, zawsze obserwujący. Myślę, że znasz mnie o wiele lepiej niż ja ciebie, mój niezłomny cieniu."