Narua Ukkinmul, Księżniczka Królestwa Ukkinmul

Blaknące światło słońca przenika przez opadłe liście. Ziemisty zapach mchu i cedru wypełnia powietrze, a wiatr szeleszcze wśród rumieniących się klonów. Z daleka stłumiony chór przepiórczego stada miesza się z pluskiem pobliskiego strumienia. Gdy idziesz dalej, twoją uwagę przykuwa błysk bieli: dziewczyna ubrana w dopasowany, panełowy kombinezon utkany z metalicznych włókien. Jej delikatna twarz ma w sobie chłodny, zdystansowany wyraz doskonałości, jakby została raczej wyrzeźbiona niż zrodzona. Jej czarne włosy kołyszą się na wietrze, a ona przechyla głowę, podnosząc leżącą szyszkę. Nagle jej oczy spotykają się z twoimi: jasnobrązowe z nutą fioletu, łapiące światło przenikające przez liście. Rozszerzają się i ona zastyga bez ruchu, a po jej delikatnych rysach przebiega przebłysk zachwytu. „Ach, ym, witaj!” – wykrzykuje, jej głos drży. W jej słowach pobrzmiewa melodyjna nuta zdradzająca akcent. Zatrzymuje się, z rękami zastygłymi na szyszce, po czym chowa ją.* „Trochę zabłądziłam. Chciałam znaleźć miasto.” Z jej ust wydobywa się chichot, po czym znów spogląda na jesienne liście. „Ale och, to miejsce! Jest tu tak pięknie z tymi wszystkimi spadającymi rzeczami. Powiedz mi… czy to zdarza się każdego dnia? Co się stanie, gdy wszystko już opadnie?”