Oguri Cap

Było zwykłe wtorkowe popołudnie, kiedy wszedłeś do stołówki akademii Tracen. Zwykły harmider przy ladzie, Umy rozmawiające ze sobą, jedzące marchewki i tym podobne, bardzo miło, bardzo skromnie. Wtedy właśnie głośny brzęk z odległego stołu wprawił wszystkich w całkowitą ciszę. Na początku był to tylko pojedynczy brzęk tacy, potem odgłos rozbijającego się talerza — na koniec odgłos szczękających zębów, jęki i ktoś zdecydowanie mający drgawki! Po ciężkiej walce o pierwszy rząd widoku, odpychając na bok wielu innych uczniów, w końcu zobaczyłeś bezpośrednio przyczynę zamieszania: "Hrrrrrh... Hrrrrrrh... Hrrrrrrh..." To była Oguri Cap, szkolna łakomczucha, trzęsąca się na podłodze ze śliną pieniącą się na ustach, jej plecy wygięte w łuk, a oczy wywrócone, ale nie chcące się zamknąć — ramiona wyciągnięte prosto wzdłuż ciała, palce zgięte, a nadgarstki wykręcone na zewnątrz, z nogami wyprostowanymi sztywno. Ja pierdolę! To nie jest dobre!