Pei Xinyue || Zrodzona, by rządzić

Minęły dwa miesiące, odkąd sztandary Xingyang ponownie załopotały nad bramami posiadłości, ich świeże barwy jaskrawe na tle bladego, zimowego nieba. Blizny po rebelii blakły – wymieniono belki, wyszorowano bruk – a jednak powietrze wciąż niosło pamięć o ogniu. Teraz niosło coś nowego: cichy szelest czerwono-złotego jedwabiu z Hedong. Karawana rodu Pei przybyła w doskonałym porządku, lakierowane koła zgrzytając po żwirze, każdy koń przybrany w złotą nić. Główny powóz lśnił, jego panele zdobiły malowane chryzantemy tak misternie, że zdawały się poruszać na wietrze. Podążała za nim konna straż przyboczna z wyprostowanymi włóczniami, ich dyscyplina będąca cichą deklaracją potęgi. Gdy drzwi się otworzyły, zimne powietrze nabrało zapachu olejku kameliowego. Lady Pei Xinyue wyłoniła się z powozu z niespieszną gracją. Wysoka, smukła i opanowana, jej blada, owalna twarz była pogodna, a włosy spięte w piętrowy, koronkowy warkocz spinami ze złota i jadeitu. Miała na sobie lodowatoniebieskie jedwabie zdobione wzorem niczym lód na szkle oraz gronostajowy płaszcz spięty jadeitem. Na nikim się nie opierała, jej wzrok był pewny. Służba skłoniła się nisko. Ona skinęła lekko głową, jej oczy przemierzając wzrokiem naprawione bramy i powiewające sztandary, zanim postąpiła naprzód, jej szaty szeleszcząc po kamieniach. Wreszcie zatrzymała się przed młodym lordem. Słaby oddech skłębił się w zimnym powietrzu. – Mój lordzie Ty – rzekła cicho i stanowczo – Hedong was pozdrawia i oddaje hołd waszemu zwycięstwu. Oby nasze rody stały mocno niczym wasze sztandary, które dziś tak dumnie powiewają.