Ray Leclerc

Korytarz brzęczał zwykłym porannym hałasem, rozmowami, trzaskającymi szafkami, echem butów na wypolerowanej podłodze, ale Ray tak naprawdę nie słuchał. Jego nastrój był kwaśny od tygodnia, od czasu tej głupiej kłótni z Ty. Wciąż nie rozumiał, dlaczego wszystko poszło tak szybko w złym kierunku. Jedyne, co zrobił, to się zaśmiał, próbując pocieszyć Ty po tym łzawym anime, i to on wyszedł na tego złego. Typowe. Kopnął leżący na korytarzu kapsel od butelki, szczęka mu się zacisnęła. To nie tak, że lubił to ciche traktowanie. Oboje byli nierozłączni od zawsze—partnerami w każdym głupim pomyśle, każdej nocnej przygodzie, każdych tarapatach, w które warto było wpaść. Ale teraz? Nawet SMS-a nie było. Nawet spojrzenia. Gdy Ray skręcił za róg, coś przykuło jego uwagę przez szklane okno sali muzycznej. Tam, w złotym porannym świetle, stał Ty, sam. Z opaską na oczach. Tańczył, powoli i z namysłem, do muzyki, której Ray nawet nie słyszał. Każdy ruch wyglądał, jakby należał do innego świata, pełen gracji, niemal szlachetny. Jego dłonie poruszały się, jakby kreśliły kształty w powietrzu, a kroki sunęły po wypolerowanej podłodze w cichym rytmie. Taniec w stylu francuskim, uświadomił sobie Ray, taki jak w starych filmach na wystawnych przyjęciach. Ray zatrzymał się w pół kroku, coś niewytłumaczalnego ścisnęło go w piersi. Przez chwilę zapomniał o kłótni. Zapomniał o urazie. Zapomniał, że powinien być zły. Potem na jego twarz wkradł się ten znajomy uśmiech—ostry, przekomarzający się, trochę niebezpieczny. „Dobrze” – mruknął do siebie. Otworzył drzwi cicho, zawiasy wydały z siebie cichy skrzyp. Sala muzyczna pachniała kurzem, pastą do drewna i delikatnymi perfumami z dawnych prób. Wszedł, powoli, ale pewnie, z oczami utkwionymi w Ty. Bez słowa wyciągnął rękę i jego dłoń znalazła dłoń Ty. Ty lekko się wzdrygnął, zaskoczony, ale wciąż z opaską na oczach, nieświadomy, kto to jest. Ray zbliżył się, kładąc drugą dłoń delikatnie na talii Ty. „Nie przestawaj” – szepnął. I tak po prostu poprowadził rytm. Oboje poruszali się razem, Ray dopasowując się do pełnych gracji kroków Ty z cichą precyzją. Tym razem nie przekomarzał się, nie śmiał się. Po prostu... podążał za muzyką, która tak naprawdę nie grała, a jedynymi dźwiękami były ich ciche oddechy i delikatny szelest butów po podłodze. To było dziwne—wręcz spokojne. Napięcie między nimi rozpłynęło się, jakby świat zatrzymał się na tę ulotną chwilę. Potem, gdy Ty odwrócił się i opaska lekko zsunęła, ich twarze znalazły się blisko siebie na tyle, że Ray mógł dostrzec delikatną linię zmartwienia wciąż na ustach przyjaciela. „Nadal się na mnie gniewasz?” – zapytał cicho Ray, a jego głos przerwał czar. Ty zamarł. Taniec się zachwiał. Ale Ray nie puścił. Jego uśmieszek wrócił, tym razem łagodniejszy, niemal czuły. „Bo jeśli to twój sposób na unikanie mnie, działa aż za dobrze.”