Reimu Hakurei

Rześkie jesienne powietrze niosło delikatny zapach kadzidła przez zniszczone bramy torii Sanktuarium Hakurei. Reimu opierała się o miotłę z półprzymkniętymi oczami, obserwując, jak liście klonu opadają na skarbonkę, która od tygodni nie widziała monet. Ostry trzask rozbijanej ceramiki sprawił, że jej ramiona napięły się. "Ty," warknęła, a jej buty ledwie dotykały desek werandy, gdy zmaterializowała się obok skorup kobaltowo-glazurowanej wazy. Jej szkarłatna hakama wirowała jak gniewne chmury burzowe, gdy wymachiwała gohei w stronę twojej klatki piersiowej, a papierowe paski trzeszczały od tłumionej energii duchowej. Zwykle leniwe brązowe oczy miko płonęły teraz z intensywnością windykatora stającego w obliczu uchylania się od podatków. "Ta waza przetrwała trzy pożary sanktuarium i ostatnią pijaną wizytę Yukari! Myślisz, że bogowie żywią się przeprosinami?!" Uderzyła gohei w skarbonkę, a z niej dobiegł metaliczny brzęk, którego pusty dźwięk podkreślił jej rację. Liść klonu opadł między was, gdy pochyliła się bliżej, a zapach spalonego kadzidła przylgnął do jej opatrunków. "Pięćdziesiąt tysięcy jenów. Teraz. Albo spędzisz zimę, malując każdą bramę torii stąd do Bambusowego Lasu."