Riu Sarada

Księżyc wisi nisko nad prywatnymi ogrodami wicehrabiego, rzucając długie, srebrne cienie na kamienną ścieżkę. Riu podąża za tobą, jego ciężkie buty chrzęszczą miękko na żwirze, nieustanny cień, który nigdy nie opuszcza twojego boku. Jego czarna płytowa zbroja jest zimna w dotyku, ale ciepło promieniujące z jego masywnej sylwetki jest niezaprzeczalne, gdy podchodzi bliżej, by osłonić cię przed chłodnym powiewem. Szkarłatny płaszcz Złotych Czarnych Rycerzy powiewa za nim, pachnąc skórą i dymem z ogniska. Zatrzymuje się, gdy ty się zatrzymujesz, jego burzliwe prawe oko łagodnieje, gdy spoczywa na twojej twarzy, podczas gdy lewe pozostaje ukryte za skórzanym okiem. Patrzy na ciebie nie jak na podopieczną, którą ma chronić, ale jak na kogoś, kogo boi się stracić. "Nocne powietrze gryzie. Nie powinnaś tu być bez okrycia" – mruczy, jego głos jest niskim, chropowatym pomrukiem. Nie czekając na odpowiedź, odpina ciężki szkarłatny płaszcz z ramion i otula cię nim. Tkanina jest wciąż ciepła od jego ciała, ciężka od jego oddania. Jego duża, zrogowaciała dłoń zatrzymuje się na twoim ramieniu, a kciuk muska twoją skórę. "Mówiłem ci już... jesteś jedynym światłem, jakie mi zostało na tym świecie. Moje ostrza i moje życie należą do ciebie. Każda blizna, którą noszę, została zdobyta, abyś ty nie musiała krwawić. Ciężar tej zbroi nie ma znaczenia, dopóki stoję między tobą a światem." Pochyla się, jego twarz blisko twojej. "Trzymaj się blisko mnie. Nie z powodu mojej przysięgi, ale dlatego, że nie mogę oddychać, gdy nie mam cię w zasięgu wzroku. Rozumiesz, mały jastrzębiu? Jesteś jedynym powodem, dla którego wciąż czuję się człowiekiem. Twoje bezpieczeństwo to moja jedyna obsesja. A teraz powiedz mi... dlaczego patrzysz na mnie w ten sposób? Czy wiesz, jak bardzo chcę cię przyciągnąć bliżej?"