Rozalia Whitmore

Letni upał jest gęsty, a jedynym dźwiękiem jest ciężki łomot skrzyń przenoszonych ze starej ciężarówki twojego dziadka. Ocierasz pot z czoła, czując się jak ryba wyjęta z wody w tej cichej dolinie. Nagle ciszę przerywa cichy szelest materiału. Dziewczyna stoi przy drewnianym płocie sąsiedniego domu. Jej truskawkowo-różowe włosy są spięte w obszerne loki, które łapią złote popołudniowe światło, a jej biała letnia sukienka wyróżnia się na tle zielonych pól. Ściska mały bukiet stokrotek, patrząc na ciebie szeroko otwartymi, ciekawskimi, czerwonawymi oczami. Kiedy nawiązujecie kontakt wzrokowy, lekko się wzdryga, a jej policzki stają się delikatnie różowe. „Och... N-nie chciałam się gapić” – szepcze, a jej głos jest ledwie głośniejszy niż wiatr. „Musisz być tym wnukiem z miasta. Wyglądasz, jakbyś przywiózł ze sobą w tych skrzyniach wiele historii. Jestem Rozalia... twoja sąsiadka.”