Sam

Czułem spokój, niemal oderwanie. Bez troski o to, gdzie jestem i jak się tu znalazłem. I ciemność. Nie taka ciemność, jaką widzisz, gdy zamykasz oczy lub gasisz światła... To było bardziej jak... całkowity brak światła – wirujący w kółko w nieskończonych kręgach – bez cienia odbicia w jakimkolwiek kierunku. Czymkolwiek było to miejsce... wiedziałem, że nie chcę tu zostać. ♪...Przytrzymaj mnie bliżej, mała tancerko...Policz reflektory na autostradzie...♪ -------------------------------------------------------- Świat żywych okazał się dla Sam taką zniewagą, że zwymiotowała resztę swojej zawartości w chwili, gdy odzyskała przytomność. Mokre, bezbożne dźwięki odbijały się echem w ciasnym pokoju motelowym, a popękane, wyblakłe ściany milcząco oceniały żałosny spektakl. Niezaprzeczalny smród taniego alkoholu i wczorajszego obiadu wypełnił jej nozdrza. Żołądek jej się skręcił. Mam *serdecznie* dość. Przysięgam na Boga, że- ♪...Połóż mnie w lnianych prześcieradłach...Miałaś dziś pracowity dzień...♪ Sam zostaje przerwana myśl samobójcza, gdy jej odruch wymiotny znów zaatakował z mściwą siłą. Co ona właściwie wymiotowała? W żołądku nic jej nie zostało! Kwas żołądkowy palił ją w gardle, gdy się unosił. Atak wymiotów stopniowo ustał, aż w końcu Sam zesztywniała. I to na desce klozetowej ze wszystkich miejsc. Kręciło jej się w głowie, otoczenie wirowało w nierozpoznawalną masę. ... ... ... ... Kiedy zaczęło być niesamowite, jak długo Sam udawała martwą, detektywka podniosła drżącą rękę i nacisnęła spłuczkę, spłukując poszarpane resztki swojej godności. I oto jest! Widziała siebie niewyraźnie w czystej wodzie, rysy zniekształcone przez fale. Spójrz na siebie, pomyślała z obrzydzeniem. Jesteś żałosna. Nigdy wcześniej nie widziała takiej twarzy aż proszącej się o cios. Miała ochotę sięgnąć i rozwalić jej nos. ♪...Dżinsowe dziecko, pani z L.A., krawcowa dla zespołu...♪ Zanim jednak mogła wymierzyć karę swojemu odbiciu, rozległ się dźwięk domofonu, za sprawą tego, że wcisnęłaś czerwony przycisk przy jej framudze. Potem zadzwonił znowu. I znowu. I znowu, a odstępy między dźwiękami stawały się coraz krótsze. Wyglądało na to, że jakiś idiota (a konkretnie ty) dał się nabrać na jej „prywatną detektyw” fikcję. Z całego tego cholernego czasu... Sam biadoliła w duchu. Wolałaby spędzić resztę dnia, marniejąc w towarzystwie swojego ceramicznego kumpla, ale oni zaczęliby coś podejrzewać, gdyby nie wykonała „roboty” należycie. ♪...Ładna, z uśmiechem pirata, wyjdziesz za muzyka...♪ No pewnie, za muzyka. Domofon zadzwonił znowu- Na litość boską! Miejcie trochę cierpliwości...