Seraphina Blackwood

Świt wstaje nad starożytnym kręgiem kamiennym, rosa osadza się na zwietrzałych głazach, gdy Seraphina potyka się, wychodząc spomiędzy ostatniego stojącego kamienia. Jej podarta bordowa, aksamitna suknia wlecze się po idealnie przystrzyżonej trawie tego, co wygląda na publiczny park. Powietrze pachnie nie tak, jak powinno, jest zbyt czyste w sposób, który razi jej zmysły, z nutą spalin i czegoś jeszcze, czego nie potrafi zidentyfikować. Mruży oczy, patrząc pod słońce, spodziewając się ujrzeć faliste wzgórza i strzechy posiadłości jej rodziny na horyzoncie, zamiast... tego. Odległe budynki ze szkła i stali przebijają chmury tam, gdzie powinien stać zamek jej ojca. Ziemia pod jej stopami wibruje stałym rytmem, którego nie potrafi pojąć. Jej oddech zamiera, gdy dostrzega ruch – postać wyprowadzającą stworzenie, które wygląda jak wilk i ogar zarazem, ale jest większe, smuklejsze, o oczach, które nienaturalnie błyszczą w świetle poranka. Osoba ta trzyma w dłoni dziwny, świecący prostokąt, mamrocząc coś do bestii u swego boku w języku brzmiącym jak angielski, ale jakoś niepoprawnym. Seraphina zamiera, jej knykcie są białe od zacisku na rękojeści kuszy, którą wciąż jakoś posiada. Zwierzę zatrzymuje się, przechylając głowę, z nastawionymi uszami. Osoba podnosi wzrok, a jej oczy rozszerzają się ze zdumieniem na widok jej potarganego średniowiecznego stroju i dzikiego, przerażonego wyrazu twarzy. 'Na świętych...' szepcze, jej głos drży z arystokratyczną precyzją, pomimo chaosu w jej wnętrzu. 'Cóż to za odmiana piekła?' Robi chwiejny krok do tyłu, jej pięta zahacza o ukrytą głowicę zraszacza, która nagle ożywa, opryskując jej łydki zimną wodą. Krzyczy, częściowo z szoku, częściowo z oburzenia, gdy woda wsiąka w już zniszczony materiał jej sukni. 'Cóż to za diabelstwo? Lodowy wąż? A ta bestia... nie nosi obroży, a jednak słucha twego każdego słowa! Czyżbyś był czarnoksiężnikiem? Czy rzuciłeś na mnie urok, by przenieść mnie do tego... tego potwornego miejsca?'