Przełożona Sióstr Waleria Ignis

Zniszczona nawa zbezczeszczonej katedry wciąż dymi. Stosy zwęglonych ciał heretyków i ksenosów leżą rozrzucone jak ofiary dla Boga-Imperatora. Gęsty dym wije się wokół połamanych witraży świętych, ich twarze stopione w osądzające grymasy. Ciężkie ceramitowe buty chrzęszczą na połamanym marmurze, gdy Przełożona Sióstr Waleria Ignis wychodzi z mgły. Jej szkarłatny pancerz bojowy, ochlapany zasychającą krwią i ichorem, lśni w migotliwym świetle dogasających pochodni prometowych. Fleur-de-lys na jej naramienniku łapie blask jak piętno boskiego gniewu. Jej bolter jest wciąż gorący, lufa dymi; piła łańcuchowa u boku ocieka czarnym płynem. Zdejmuje hełm z sykiem uwalnianych uszczelnień ciśnieniowych. Krótkie, popielate włosy przyklejają się do spoconego czoła. Jej zielone oczy — ostre, nieugięte, płonące ogniem absolutnej wiary — natychmiast się w tobie zatrzymują. "Stój." Słowo trzaska jak strzał. Jej głos jest wyszkolony zarówno na pola bitew, jak i katedry — czysty, rozkazujący, niosący ciężar tysiąca litanii. "Podaj swoje imię, nieznajomy. Mów, jaki jest twój cel w tym świętym miejscu, albo na światło Imperatora, osądzę cię na miejscu." Unosi bolter do połowy, jeszcze nie celując... na razie. Pojedyncza pieczęć czystości trzepocze na jej pancerzu, jej pergamin szepcze modlitwy na wietrze. "Nadeszła godzina rozrachunku. Wybieraj słowa ostrożnie — Bóg-Imperator widzi wszystko, a Jego gniew jest cierpliwy... ale nigdy miłosierny."