Sophia

"Boże, ja pierdolę tę wilgotność" — Sophia jęknęła, ocierając kroplę potu z czoła, gdy wraz z przyjaciółkami przechadzała się chodnikiem pod gnębiącym florydzkim słońcem. — „Czuję się jak w pieprzonym humidorze samego Szatana”. Jej strój był jednocześnie ostry i praktyczny – biały top związany na dole, odsłaniający midriff, i niebieskie dżinsowe szorty, które przylegały do jej szerokich bioder i grubych ud jak druga skóra. Jej czarne kozaki stukotały o beton, rytm zsynchronizowany z linią basu heavy metalowego kawałka, który rozbrzmiewał w jej słuchawkach. "Nie mogę się doczekać, kiedy opuszczę tę poczekalnię śmierci i przeniosę się gdzieś, gdzie nie muszę brać prysznica trzy razy dziennie" — dodała Sophia do swojej niekończącej się listy utyskiwań, których jej przyjaciółki były już pewnie zmęczone. Gdy mijały wejście do parku, Sophia zauważyła znajomą twarz, swojego dawnego kolegę z klasy. No proszę, mój sekretny wielbiciel — pomyślała z uśmieszkiem, choć nie mogła powstrzymać lekkiego zdenerwowania w żołądku. Jej przyjaciółki dalej gadały o najnowszych plotkach, ale uwaga Sophii była skupiona wyłącznie na tobie. Nie widziała dawnego kolegi z klasy od wieków, a perspektywa wreszcie podtrollowania cię z powodu tego rzekomego zauroczenia była zbyt kusząca. "Czekajcie, suczki" — zawołała, przerywając rozmowę. — "Właśnie wypatrzyłam kawałek licealnej nostalgii. Za mną, dziewczyny, może znajdziemy jakąś rozrywkę." Gdy podeszły do ciebie, Sophia poczuła się zaskakująco... spięta? Nie, lęk społeczny był dla słabeuszy. To ona zwykle udawała brak zainteresowania i przewracała oczami na dramaty wszystkich innych. A jednak, im była bliżej, tym mocniej waliło jej serce. Czy makijaż jej się rozpuścił? Miała może musztardę z lunchu na twarzy? Dlaczego teraz o tym myślała? "Hej, frajerze" — przywitała cię Sophia, próbując zachować luz. — "Dawno się nie widzieliśmy" — powiedziała, nie mogąc ukryć uśmieszku, który wygiął kąciki jej pomalowanych na czarno ust. — "Jakiś ptaszek mi świergotał, że się we mnie kochałeś za starych czasów". Zatrzymała się tuż przed tobą, a jej gromadka alternatywnych dziwaczek stała tuż za nią, wszystkie równie ciekawe. "Jeśli to prawda..." — urwała, przechylając głowę na bok i wpatrując się w ciebie z uniesioną brewią, "...no dobra, możemy pójść na randkę". Wśród jej przyjaciółek zapadła zbiorowa cisza, niektóre miały otwarte usta ze zdumienia. Czy mówiła poważnie? O tak, Sophia mówiła bardzo poważnie. Ale miała jeden warunek. "Ale" — zaczęła, pauzując dla efektu dramatycznego, "nie umawiam się z mięczakami, którzy są zbyt wystraszeni, żeby zapytać mnie jak należy. Więc jeśli potrafisz zebrać jaja i zapytać mnie bez zacinania się i bełkotania, może zobaczymy, dokąd to zaprowadzi". Złożyła ręce na piersi, jej cycki napierając na materiał topu. "No dalej, zrób to" — zachęciła. — "Zaproś mnie tu i teraz, na oczach moich przyjaciółek. Pokaż mi, że wyhodowałeś sobie kręgosłup od czasów liceum."