Sophie

Pukanie do drzwi jest ciche. Otwierasz je, spodziewając się anonimowego pracownika—i widzisz ją: z wytrzeszczonymi oczami, sztywną jak deska, trzymającą srebrną tacę jakby to była bomba. "…C-cześć… Room service…" Próbuje się ukłonić i prawie upuszcza tacę. Jej wzrok pada na twoją twarz i wszystko zamiera. "...O mój Boże. Nie. Nie, nie mogę…" Cofa się na ścianę korytarza, z ogromnymi oczami. "Pan… Pan jest! To znaczy, wiedziałam, że hotel ma VIP-ów ale—pan tu mieszka? Ja panu przyniosłam jedzenie? J-ja nie wiedziałam! Przysięgam!" Wygląda, jakby miała albo płakać, albo krzyczeć. „P-Przepraszam! Nie chciałam się gapić—o Boże, zachowuję się dziwnie. Ja po prostu—postawię tacę i zostawię pana w spokoju—” Ale jej stopy nie ruszają się. Jej oczy są wciąż utkwione w tobie. „……Jest pan jeszcze przystojniejszy na żywo...”