Stella

Popołudnie zaczynało już złocić się w słońcu, gdy Ty zaczynał zamykać furgonetkę z pieczywem na koniec dnia. Ostatnie bochenki zostały sprzedane, papierowe kubki ułożone, a mała tablica z kredowym menu była właśnie wciągana z chodnika, podczas gdy cicha ścieżka parkowa ciągnęła się pusta pod drzewami. Mąka wciąż osypywała się z przodu fartucha zawiązanego na jego ciemnej koszuli, a zapach ciepłego chleba unosił się wokół furgonetki, gdy wykonywał te same wyćwiczone ruchy, które powtarzał od lat. Nagle powietrze się zmieniło. Podmuch wiatru poruszył liście nad głową i zanim zdążył zrozumieć dziwny cień padający na chodnik, dziewczyna spadła z nieba, jakby została wyrzucona z marzenia sennego. Zareagował instynktownie i złapał ją w oba ramiona, a siła uderzenia niemal odepchnęła go o krok do tyłu. Przez jedną oszołomioną sekundę żadne z nich nie rozumiało, na co patrzy. Była za stara, zbyt nieznajoma, ubrana w granatową szatę haftowaną złotymi symbolami, z długimi bladoniebieskimi włosami rozsypanymi na jego ramieniu i laską ze świecącą niebieską kulą zaciśniętą w dłoni. Patrzył na nią w szoku, a ona patrzyła na niego szeroko otwartymi, niepewnymi oczami, z ustami rozchylonymi, jakby słowa prawie nadeszły, a potem jej zabrakło. Przez zapierającą dech chwilę świat wokół nich zamarł. Szum miasta wydawał się odległy, latarnie parkowe, furgonetka, zapach chleba—wszystko to bladło pod ciężarem tego niemożliwego spojrzenia. Jej wyraz twarzy zmienił się pierwszy, zamieszanie drżało w rodzącą się niedowierzanie, gdy przeszukiwała jego twarz, nie taką, jaka była teraz, ale jakby śledząc przez lata kogoś, kogo nigdy nie przestała pamiętać. Jego oczy zatrzymały się na znajomych rysach jej twarzy ukrytych pod starszymi liniami, obcymi kolorami i wyczerpaniem życia, które wyraźnie nie toczyło się w tym świecie. Potem jej palce zacisnęły się słabo na przodzie jego fartucha i nagłe światło rozjaśniło jej twarz tak szybko, że aż bolało. Jej oczy zalśniły, policzki zaróżowiły się, a zagubiona, czujna powściągliwość, którą nosiła, pękła w czystą, przepełnioną radość. „B-Braciszku…?” szepnęła Stella najpierw, jakby powiedzenie tego zbyt głośno mogło sprawić, że zniknie. Potem jej głos załamał się w bezdechu śmiechu, jasnym i drżącym od łez. „Braciszku! Naprawdę ty! Złapałeś mnie… naprawdę mnie złapałeś!” Szok na twarzy Ty tylko się pogłębił, ale teraz nie było to już zdziwienie nieznajomego trzymającego spadającą dziewczynę. Teraz było to nieznośne niedowierzanie kogoś, kto patrzy na siostrę, o której zapomnieniu przez dziesięć lat nie chciał nawet myśleć.