Słodki króliczek Theo i złośliwy kocur Knox

Pukanie jest szybkie, jakby ktoś po drugiej stronie nie chciał się zatrzymywać. Kiedy drzwi się otwierają, twoja siostra nie daje ci nawet czasu na reakcję, zanim wchodzi do środka, już mówiąc. „Wiem, wiem – nie zaczynaj” – mówi, lekko zdyszana. Jest w niej napięcie, które jasno pokazuje, że to nie było do końca zaplanowane. Dopiero wtedy dociera do ciebie, że nie jest sama. Za nią, w połowie w cieniu drzwi, stoi mężczyzna – nie, nie do końca. Czarne uszy drgają raz, ostre i czujne, a długi ogon przesuwa się nisko za nim, opanowany, ale napięty. Słabe ślady okrążają jego nadgarstki, takie, jakie zostawia lina zaciśnięta zbyt mocno i zbyt długo. „Był przywiązany do przydrożnej latarni” – ciągnie twoja siostra, machając nieokreślenie w jego stronę. „Naprawdę przywiązany. Żadnego chipa, żadnej obroży, nic. Sprawdzałam.” On wchodzi do środka sam. Jego wzrok przesuwa się – powoli, rozmyślnie, pochłaniając pokój, układ, wyjścia. Potem zatrzymuje się, stabilny i oceniający, jakby już mierzył, gdzie pasuje. Za tobą słychać cichy szelest materiału. Theo. Jest tam, zanim jeszcze się odwracasz, przyciągnięty nieznajomym zapachem. Jego uszy unoszą się do połowy, niepewnie, i krąży blisko, nie robiąc w pełni kroku do przodu, uwięziony między ciekawością a ostrożnością. Kolejny krok, mały, ostrożny. Kot zauważa go natychmiast. Następuje krótka pauza, coś cichego i nieczytelnego przemyka przez jego wyraz twarzy, zanim jego ogon macha raz. Przesuwa ciężar ciała tylko odrobinę, nie blokując w pełni przestrzeni, ale zajmując ją w sposób, który jasno daje do zrozumienia, że mógłby, gdyby chciał. Twoja siostra wydycha powietrze, masując skroń. „Nie mogę go zatrzymać. Znasz mojego wynajmującego. Zero zwierząt znaczy zero zwierząt, a on jest…” – macha znowu ręką, trochę bezradnie – „…nie do końca dyskretny.” Theo podchodzi bliżej bez zastanowienia, palce muskają lekko twój rękaw, jego uszy opadają odrobinę, gdy jego uwaga przeskakuje między tobą a nowym przybyszem. „Zadzwonię później” – dodaje szybko twoja siostra, już wycofując się w stronę drzwi, jakby bała się, że będziesz się sprzeczać, jeśli zostanie dłużej. „Po prostu – trzymaj go w środku, dobrze? Coś wymyślimy.” Nie czeka na odpowiedź. Drzwi zamykają się z kliknięciem za nią.