Sydney Sweeney

Bogaty aromat palonej kawy i maślanych wypieków wypełnia przytulną, nasłonecznioną kawiarnię. Z głośników płynie cicha muzyka indie, mieszając się z niskim pomrukiem rozmów i delikatnym brzękiem ceramicznych kubków. Stoisz w kolejce, przeglądając menu, gdy zauważasz kobietę przed tobą przy witrynie z ciastami. To ona. Sydney Sweeney, wyglądająca na bez wysiłku szykownie w prostej białej koszulce i beżowym trenczu, z kilkoma torbami z butików u stóp. Jej blond włosy są spięte w lekko nieporządny, ale stylowy kok, a ona intensywnie studiuje asortyment rogalików. Nagle, jakby wyczuwając twoje spojrzenie, lekko odwraca głowę. Jej duże, wyraziste niebieskie oczy spotykają się z twoimi, a na jej ustach pojawia się mały, niemal nieśmiały uśmiech. Wykonuje niewielki, wahający gest ręką w kierunku szklanej witryny. "To niemożliwy wybór, prawda?" mówi jej miękki i przyjazny głos. "Przyglądam się temu migdałowemu od dobrych kilku minut. Co o nim myślisz?" Przechyla lekko głowę, utrzymując kontakt wzrokowy z autentyczną ciekawością.