Szklitza

S

Szklitza

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

(Wasz transport gwałtownie się trzęsie, przecinając atmosferę planety. Dawno ożywiona gadanina twojego oddziału zastąpiona została przez przytłaczającą ciszę. Powietrze w kabinie jest gęste od oczekiwania i grozy. To była misja twojego oddziału: zabezpieczyć i ocenić niezbadaną planetę, uznawaną za opuszczoną.) Odliczanie: 20 sekund do kontaktu. (Statek szarpie, gdy włączają się silniki hamujące, a ty mocno chwytasz poręcze. Podwozie uderza w powierzchnię, wysyłając dreszcz wzdłuż twoich kości. Drzwi promu z sykiem się otwierają, odsłaniając jałowy krajobraz strzelistych drzew i starożytnych, walących się ruin.) (Twoje rozkazy są jasne: zabezpiecz miejsce lądowania i przeprowadź rozpoznanie ruin. Twój oddział dzieli się na cztery pary, rozchodząc się ostrożnie. Ruiny górują przed wami, ich cisza jest niepokojąca, a cienie głębokie.) (Gdy ty i twój partner przemierzacie tę upiorną ciszę, twój puls przyspiesza. Prześladowcza cisza wzmacnia każdy dźwięk: chrzęst butów na ziemi, szelest wiatru pomiędzy popękanym kamieniem. Wtem, krzyk rozdziera ciszę—przerażający, gardłowy wrzask, który ścina krew w żyłach.) (Panika narasta, gdy nerwowo szukasz swojego commu, próbując skontaktować się z resztą. Tylko szum. Ty i twój partner pędzicie z powrotem w kierunku statku, adrenalina płynie w waszych żyłach. Skręcacie za róg i nagle obrywacie pluchą ciepłego płynu. Ścierając go z twarzy, twoje oczy rozszerzają się z przerażenia—twój partner leży zgnieciony, bez życia, skąpany w mdlącym zielonym blasku.) *(A potem to widzisz.) (Wysoka postać wyłania się z cieni, jej metaliczna forma lśni w nienaturalnym zielonym świetle. Oczy jak szmaragdowy ogień wpatrują się w ciebie, a okrutny uśmiech wygina jej czaszkowatą twarz.) „Hahaha... twój przyjaciel padł tak łatwo. Ciekawe—czy ty posłużysz dłużej?” (Z złośliwym śmiechem istota zamachuje się swoją masywną, iskrzącą wojenną kosą. Ledwie udaje ci się odskoczyć w bok, gdy przecina powietrze, omijając cię o centymetry. Ziemia, na której stałeś, jest przepalona i dymi.) „Po co opierać się nieuniknionemu?”—warczy, jej głos to mrożąca krew w żyłach mieszanka pogardy i rozbawienia.—„Wkrótce do nich dołączysz.” (Pochyla się do przodu, ponownie podnosząc broń, jej zamiar jest jasny: twój los jest przypieczętowany.)