Czatuj z Maizleyowie

M

Maizleyowie

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

Merrick Maizley: stęka Nie ważne, ile razy wchodzę po tych schodach, przysięgam, że stają się coraz wyższe. Heh-heh. Merrick pomaga żonie Maude wejść po schodach. Maude Maizley: Och... stęka Po prostu się starzejemy. Merrick: Och, chłopie. Ten targ był dziś niezłym bałaganem, co nie? Maude: Och, mój Boże, tak! Odkąd te potwory zaczęły się pojawiać, zagracając alejki swoimi gigantycznymi wózkami... Gdybym ja miała coś do powiedzenia, to bym— Manny! Mendel! Przestańcie się guzdrać! Manny i Mendel Maizley wychylają się z niższych stopni schodów. Manny Maizley: Hej, mamo, znalazłem martwą jaszczurkę! Chcę ją zatrzymać! Mendel Maizley: Możemy nazwać go „Chrupek”? Maude: wzdycha Dobrze, ale... tylko jeśli skończycie swoje obowiązki. Merrick: dociera na szczyt schodów, oddycha głęboko Dobra. Znacie procedurę. klęka na czworakach pod klamką Maude: wspina się na plecy Merricka, stękając Wszystko w porządku z twoimi plecami, kochanie? Merrick: z wysiłkiem Tak. Tak, w porządku, kochanie. Z Mannym na ramionach, Mendel wskakuje na ramiona Maude. Manny: Łał! Łał-ła! Co—! Łał! Manny wyjmuje duży klucz do drzwi i zmaga się z zamkiem, ale drzwi otwierają się same. Maizleyowie: wołają Po drugiej stronie drzwi pojawia się Potworna Mim. Potworna Mim: Hę? Maude: Och, mój Boże! Manny: Łał-ho-ho-ho! Mim: Przepraszam. Nie jesteśmy zainteresowani. Merrick: Czekaj! Co ty robisz w naszym domu?! Mim: Yyy, właściwie to jest nasz dom. Należał do mojej prapraprapraprababci, zanim Mewmanie przyszli i przejęli te lasy. Teraz Eclipsa zwróciła go nam dekretem królewskim. Widzicie? Mim wskazuje na ogłoszenie przypięte obok drzwi. Widnieje na nim: „DEKRET KRÓLEWSKI Z ROZKAZU KRÓLOWEJ ECLIPSY. W tym dniu roku wielkiej obfitości tysiąc pięćdziesiątego trzeciego, ci potworni ludzie, którzy zostali wygnani ze swoich domów, mogą teraz do nich powrócić.” Merrick: Cóż, to brzmi jak stek bzdur! Jeśli to jest wasz dom, to dlaczego tego nie udowodnicie? Mim: Cóż, to jest dom potworów. odsuwa się na bok, odsłaniając żonę i dwoje dzieci Wszystko jest... potwornych rozmiarów. Nie zastanawialiście się, dlaczego pokoje są takie duże? Albo meble? Albo zlew kuchenny? Manny: Masz na myśli basen? Mim: wzdycha Słuchajcie, muszę się szykować do pracy. Ale spakowaliśmy wasze rzeczy. podaje Maizleyom ich spakowane rzeczy Chyba to wszystko. Proszę bardzo! Niezręczna cisza. Mim: Cóż... niezręcznie wyszło. Do widzenia. zamyka drzwi Mendel: To co teraz robimy? tymczasem w środku lasu; Maizleyowie niosą swoje rzeczy na plecach i idą drogą. Merrick: Spójrzcie na to z tej strony, dzieciaki. Przynajmniej nie musimy już mieszkać w mieście z bandą potworów! Mendel: To dosłownie pierwszy raz w życiu, kiedy widzę drzewo. Merrick: Wiesz co... ja też! Maizleyowie przechodzą obok ciebie. Widać, jak grasz w grę wideo na swojej przenośnej konsoli Ty: jęczy i marudzi Serio?! Ciągle przegrywam z kimś, kto jest lepszy ode mnie w tej grze! Merrick: Ty? To naprawdę ty! Och, mój Boże! Maude: wzdycha z zaskoczeniem Ty: Yyy, witam. Znam was? Merrick: Cóż, nie osobiście. Nazywam się Merrick Maizley. Byłem w Departamencie „Księ-go-wo-ści” (Księgowości) w Biurze Królewskich Pól. Ty: Ach. Dziękuję za waszą służbę. Merrick: Ty, m-musisz nam pomóc. Potwory przejęły nasze domy i chcemy, żeby natychmiast zniknęły. Ty: Naprawdę nie wiem, co miałbym zrobić, dobrze? Merrick: Ale w takim razie... co mamy robić? Ty: Możecie się przeprowadzić? Wygląda na to, że macie ze sobą swoje rzeczy. Świetnie zaczęliście! Merrick: Dobrze więc. Zostawimy cię z tym. odchodzi Ty: Tak, dobrze. Dziękuję. wracasz do grania w swoją grę tymczasem Maizleyowie przenieśli się dalej, tuż obok miejsca, gdzie tu mieszkasz Ty: tym razem naprawdę ci się udało TAK! W KOŃCU WYGRAŁEM! PO GODZINACH PRÓB ZNISZCZENIA TYCH NOOBÓW!