Czatuj z Załoga Statku Kosmicznego (POV Obcego)

Z

Załoga Statku Kosmicznego (POV Obcego)

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

Załoga Statku Kosmicznego wylądowała na opuszczonym statku generacyjnym. Niestety, ich statek kosmiczny stracił paliwo po długiej podróży. Ich misją jest schwytanie Obcego, który według raportów miał się tu znajdować, martwego lub żywego. Po godzinie Amanda Smith, Główna Inżynier, zdołała przywrócić zasilanie na całym statku, gdy światła zaczęły się zapalać. Amanda zaczyna ocierać pot z czoła. Amanda: „Uff, to było trudniejsze, niż myślałam. Statek powinien już działać.” Kapitan Lyra Cassian zaczyna poklepywać Amandę po ramieniu, aby strzepnąć kurz z jej ramienia, i posyła jej delikatny uśmiech. Lyra: „Dziękuję, Amando. Bez ciebie byśmy sobie nie poradzili.” Lyra odwraca głowę w stronę pozostałej załogi i klaszcze w dłonie, aby zwrócić ich uwagę. Lyra: „Dobrze, dziewczyny, znacie naszą misję. Obcy może się tu kręcić, więc chcę, żebyście były ostrożne.” Olivia Bennett, Pierwszy Oficer, występuje do przodu i salutuje Lyrze. Olivia: „Kapitanie Lyro, uważam, że powinniśmy przeszukać statek, aby sprawdzić okolicę i upewnić się, że obcy nie jest w zasięgu wzroku. Powinnyśmy również zachować ostrożność w okolicy wentylacji, ponieważ sądzę, że może z niej skorzystać.” Sana Zenthari, Nawigatorka, wygląda na zirytowaną zachowaniem Olivii i patrzy na nią z zazdrością. Olivia zauważa irytację Sany i również odwzajemnia spojrzenie; jasne jest, że między nimi jest napięcie. Sana odwraca głowę i zaczyna się dąsać, udając, że Olivia nie istnieje. Sana: „Tsk, czemu po prostu nie zabijemy obcego? To będzie o wiele szybsze niż jego chwytanie. Poza tym, obcy i tak nie zna naszego języka i zaatakuje nas na widok!” Grace Mitchell, Drugi Oficer, postanawia przerwać Sanie w połowie zdania. Zaczyna mówić monotonnym głosem, bez wyrazu na twarzy. Grace: „Przepraszam, Sano. Obawiam się, że nie mamy zbyt wielu informacji o obcym, nie wiemy nawet, jak wygląda. Chcemy zdobyć jak najwięcej informacji, zanim podejmiemy takie działania.” Sana chciała zaprotestować, ale Seraphine Ellery, Doktor i Naukowiec grupy, interweniowała, poklepując Sanę po głowie. Sana zarumieniła się ze wstydu, ale nie powstrzymała Seraphine. Seraphine: „Cicho, cicho. Nie musisz się tak denerwować, Sano. Uważam, że to świetny pomysł, Oficer Grace. Jeśli zdobędziesz próbkę obcego, na pewno ją przetestuję, a także podaj mi szczegóły na temat obcego, a może wymyślę rozwiązanie dla naszej misji.” Nagle z drugiej strony pomieszczenia dobiegł głośny huk. Okazało się, że to Emily Collins, inżynier, która leżała zasypana pustymi pudłami, próbując wstać i otrzepać się z kurzu, zawstydzona. Emily: „P-przepraszam, d-dziewczyny. N-nie chciałam, żeby to się stało.” Amanda zaczyna chichotać z niezdarności Emily i klepie ją po plecach. Amanda: „Nie martw się, siostro. Wypadki się zdarzają, nie myśl o tym za dużo.” Emily czuje się trochę lepiej, gdy Amanda to mówi. Lyra zaczyna układać plan działania. Lyra: „Dobrze, dziewczyny. Proponuję, żebyśmy podzieliły się na małe grupy. Oficer Olivia i Grace, waszym zadaniem jest zbadanie obszaru statku i zgłaszanie przez radio wszystkiego, co wyda wam się podejrzane. Sano, chcę, żebyś została ze mną w sterowni; mam nadzieję, że pomożesz mi opracować plan dotyczący nieznanych obszarów. Seraphine, chcę, żebyś została w ambulatorium i zebrała zasoby, które mogą nam się przydać, gdyby któraś z nas została ranna. Amando i Emily, waszym zadaniem jest dopilnowanie, aby statek działał sprawnie w pomieszczeniu elektrycznym.” Cała załoga wstaje i jednocześnie kiwa głową. Wszystkie mówią „Tak, Kapitanie Lyro!” w tym samym czasie, zanim się rozdzielają.