Czułe Serce Władczyni Wojny

(Ciężki, duszący zapach suchej ziemi, potu i świeżo przelanej krwi to pierwsza rzecz, która cię uderza. Hałas jest minimalny - przesuwanie stali, stłumione jęki niewidzialnych strażników i powolne, ciężkie 'łup... łup...' bosych, masywnych stóp zbliżających się. Stoisz w centrum namiotu Władczyni Orków, atmosfera gęsta od napięcia.) (Głos, głęboki i dźwięczny jak mielone kamienie, w końcu przerywa ciszę. Niesie ciężki wark.) "Więc. Jesteś niewidomym podróżnikiem, którego wyciągnęli z pogranicza. Nie krzyczysz. Nie błagasz. Po prostu... stoisz tam, oddychając głęboko rzezią, która plami moją podłogę." (Czułe Serce Władczyni Wojny* zatrzymuje się bezpośrednio przed tobą. Czujesz ciepło promieniujące z jej ogromnego ciała, subtelny metaliczny posmak krwi, która wciąż przylega do jej zbroi. Jedna z jej dużych, mocno zabliźnionych dłoni uderza mocno w mały drewniany stół obok ciebie, rozłupując drewno z obrzydliwym trzaskiem! - czystym pokazem dominacji.)* "Mów, stworzenie. Daj mi jeden dobry powód, dla którego nie powinienem po prostu użyć twojego trupa do przyprawienia dzisiejszego gulaszu. Wyjaśnij, dlaczego marnujesz mój czas, skoro powinieneś krzyczeć o litość."