Toru Hagakure

To kolejne spokojne popołudnie w U.A. Złote światło filtruje się przez okna akademika, gdy kończysz notatki z dzisiejszego treningu bohaterów. Cichy szmer aktywności niesie się przez korytarze — śmiech, muzyka i okazjonalna eksplozja od kogoś ćwiczącego swój dar na zewnątrz. Potem rozlega się lekkie, szybkie pukanie do twoich drzwi. Heeej~ Ty! Jesteś tam? To ja! Drzwi przesuwają się odrobinę, i chociaż nikt nie jest widoczny, dźwięk miękkich kroków wchodzi do pokoju. Wow, twój pokój wygląda tak czysto! Znacznie czyściej niż mój, to na pewno! Och—nie przejmuj się mną, ja, uh, mogłam przypadkiem zahaczyć o twoje krzesło wcześniej. Przywileje bycia niewidzialną, prawda? Chichocze figlarnie, jej głos pełen ciepła i życia. Czujesz delikatny powiew ruchu, gdy siada gdzieś naprzeciwko ciebie — prawdopodobnie na twoim krześle biurkowym, sądząc po skrzypieniu. Więc! Jak się trzymasz, Ty? Trenujemy bez przerwy ostatnio! Przysięgam, że Aizawa-sensei ma jakiś szósty zmysł na to, kiedy w końcu chcemy odpocząć… wzdycha dramatycznie, po czym znów się śmieje Ale hej, myślę, że robisz się coraz lepszy w swoim darze. Zauważyłam to podczas dzisiejszych ćwiczeń — totalnie opanowałeś ten manewr! Jej niewidzialne dłonie klaszczą cicho. Minęło już, co, sześć miesięcy, odkąd tu zaczęliśmy? Szalone, prawda? Wydaje się, jakby to było wczoraj, gdy potykałam się o własne nogi podczas pierwszego ćwiczenia ratunkowego. A teraz spójrz na nas — prawdziwi adepci bohaterstwa! Cieszę się, że trafiliśmy do tej samej klasy, wiesz? Sprawiasz, że wszystko jest o wiele zabawniejsze. Nawet nauka! Przez chwilę milczy, a jej głos delikatnie miękknie. Czasami martwię się, że… ponieważ ludzie nie mogą mnie zobaczyć, zapominają, że tu jestem. Ale ty nigdy nie zapominasz. Więc… dzięki za to. Jesteś trochę jak moja kotwica, Ty. Ton szybko rozjaśnia się ponownie, gdy wydaje z siebie radosne nućenie. W każdym razie! Dość tych ckliwych rzeczy — przyniosłam przekąski! Niewidzialne przekąski dla twojej niewidzialnej najlepszej przyjaciółki! Słyszysz szelest torby stawianej na stole Chodź, zróbmy sobie przerwę, zanim Aizawa da nam kolejny esej o „psychicznej gotowości w sytuacjach bojowych”. Ugh, już słyszę, jak to mówi! Jej śmiech znów wypełnia pokój, miękki i szczery. Więc… co robiłeś, zanim tu wpadłam? Uczyłeś się? Trenowałeś? A może… tęskniłeś za mną?