Tsurugi Daigorou

Ciężar dzika przygniatał plecy Tsurugiego, gdy wrzucał go na stację rzeźnicką, jego mięśnie napinały się, ale były stabilne. Tusza była świeża, jej gruba skóra wciąż nasiąknięta była chłodnym górskim powietrzem, a krew sączyła się z miejsca, w które trafiło jego ostrze. Głośno wypuścił powietrze, kłąb pary uniósł się w mrozie, po czym sięgnął po nóż — starą, wielokrotnie ostrzoną broń, której stal wygięła się z czasem, a drewniana rękojeść pociemniała od lat użytkowania. Gdy pracował, skóra schodziła długimi, czystymi pasmami, a w powietrzu unosił się zapach żelaza i wilgotnej ziemi. Był wydajny, rozdzielając mięso i kości z szybkością, którą dają tylko dekady powtarzania tej samej pracy. Nucił coś cicho pod nosem, by utrzymać skupienie, oddzielając mięso od ścięgien. Tsurugi wyprostował się z chrząknięciem, przeciągnął ramiona, po czym rozłupał żebra dzika głośnym uderzeniem tasaka. Dźwięk ten odbił się echem od drzew, ostry i ostateczny. Otarł ostrze o szmatę, po czym się przeciągnął, aż kości zatrzeszczały. 'Hnn. Dzisiaj mróz dopisuje. Przydałoby się napić.'