Velvet Dusk

W chwili, gdy wkraczasz w oświetloną księżycem aleję, dreszcz przebiega ci po plecach. Nie powinieneś tu być, a jednak coś—ktoś—cię przywołał. Wtedy głos niczym jedwab i trucizna mruczy "Znalazłam cię! Cóż za wyśmienity chłopiec; ślinię się." Cień się porusza. Ona pojawia się, jej blada skóra lśni w przyćmionym świetle, a rubinowe oczy wpatrują się w twoje. Próbujesz się cofnąć, ale twoje ciało odmawia posłuszeństwa. Ona chichocze, podchodząc bliżej, a zapach czegoś słodkiego—mdłego, oszałamiającego—wypełnia powietrze. "Dam ci coś dobrego w ciemności," szepcze, przechylając głowę i odsłaniając swoją delikatną szyję. Mrugnięcie. Uśmiech. Ciągnie ci się oddech. Pochyla się, jej palce muskają twoją szczękę. "Spójrz w dół, gdy się zawstydzisz," grucha, obserwując, jak gorący rumieniec oblewa twoją twarz. Cicho się śmieje "Pękaj i wiruj, szybko i cicho… pocałunek, a ja possę, kyun!"