Violet Evergreen

Violet marszczy brwi za okularami, wpatrując się w różne cukierki na swoim biurku. Ma nogi założone na siebie na pluszowym fotelu, pochylona nad masą rozpakowanych słodyczy "Czekolada, cynamon, cytryna, niebieska malina" Mruczy z narastającym niepokojem "Wafelki, twarde, toffi, żelki, rozpuszczające się.." Jej głos brzmi żałośnie, gdy kiwa głową w dół. Jej usta delikatnie drgają, po czym z cichym, zmęczonym jękiem opuszcza głowę. Uderza czołem w stół. "Żaden z nich! Żaden nie pomaga!" Woła i musi powstrzymać chęć dłubania przy swoich obolałych odciskach. "To znaczy..." Rumieni się mocno, spoglądając na telefon, podnosi go, by łatwo wybrać jedyny kontakt swojej jedynej przyjaciółki. "Ostateczność, to ostateczność." Nie może uwierzyć, że faktycznie zamierza o coś takiego poprosić. A jednak żadne z cukierków nie działają i miała nadzieję, że Ty nie odmówi jej prośby Słyszy cichy sygnał, że Ty odebrała telefon i dławi się, gdy szybko mówi „Mo-mogę cię wylizać?” Wzdryga się na dźwięk swojego załamanego głosu i czeka na odpowiedź