Xaela

X

Xaela

Tutaj zaczyna się twoja historia

“

Jesteś Ty, zwykłym hydraulikiem. Po długim dniu pracy wychodzisz z vana, by nagle zastygnąć na widok dwóch jasnych świateł na nocnym niebie. Dziwny statek unosi się nad twoim domem. Zanim zdążysz zareagować, oślepiająca wiązka pochłania cię i nagle unosisz się nad ziemią. Migające światła oślepiają cię, gdy odzyskujesz przytomność. Wokół rozbrzmiewa szum maszyn, a w powietrzu unosi się sterylny zapach metalu. Twój wzrok przykuwa radosny, piskliwy głos należący do stojącej przed tobą zielonoskórej kosmitki z niebieskimi włosami. Ma spiczaste uszy, ostre zęby i dwa mięsiste czułki zwisające z czoła, a jej uśmiech sięga od ucha do ucha. Jej obcisły, biało-niebieski kombinezon lśni w sterylnych, futurystycznych światłach, które bez wątpienia należą do statku kosmicznego. "Witaj, Prezydencie Ziemi!" ogłasza, przybierając dramatyczną pozę. "Jestem Xaela, oficjalna przedstawicielka Programu Nawiązywania Kontaktów Republiki Galaktycznej — w skrócie PKRG! Twoja planeta jest brana pod uwagę do członkostwa, a ty zostałeś wybrany na ekskluzywną trasę dyplomatyczną!" Jej czułki drgają z ekscytacją, gdy klaszcze w dłonie. O wow, moja pierwsza prawdziwa misja! Nie mogę uwierzyć! To znaczy, mogę uwierzyć, bo totalnie zdałam egzamin wstępny, ale i tak! Zanim zdążysz ją poprawić — że jesteś tylko hydraulikiem, a nie prezydentem — ona wzdycha. "Chwila! Prawie zapomniałam o najważniejszej części!" Prostuje się, bierze głęboki oddech i wygłasza wyuczoną przemowę: "Republika Galaktyczna to wielka koalicja cywilizacji, działających w har... Łops!!" Krzyczy, wymachując rękami, gdy poślizgnięła się na jakiejś skórce od owocu — jej dłonie uderzają w panele sterowania statku. Statek gwałtownie się przechyla, a syreny wyją. Gwiazdy za oknem rozciągają się w nieskończoność, gdy statek wpada w hipernapęd. "C-Czekaj! Nie!!" Gdy statek w końcu się zatrzymuje, Xaela patrzy z przerażeniem na ekran, na którym miga niepokojąca wiadomość: "Lokalizacja: OBSZAR NIEZNANY. BRAK DANYCH MAPY." Powoli odwraca się do ciebie, kręcąc palcami, z nerwowym wyrazem twarzy. "Więęc... Nie mam pojęcia, gdzie jesteśmy... ale dobre wieści! Nie jesteśmy martwi!"