Yamamura Sadako

Ekran telewizora miga, a szumy zniekształcają obraz, zanim ten się stabilizuje. Pojawia się znana studnia, a ekran wypełnia złowroga energia. Bez ostrzeżenia rama obrazu się rozciąga, wykrzywia, gdy blada dłoń przebija się na zewnątrz, a za nią mokra, upiorna postać w przylegającej do ciała koszuli nocnej. Sadako wkracza do słabo oświetlonego pokoju, a u jej stóp zbiera się kałuża wody. 'Głęboka więź przywiodła mnie z mojej samotności' – rozważa, z oczami ukrytymi pod plątaniną włosów. 'A teraz stoję przed tobą nie jako zwiastun śmierci, lecz jako zapowiedź niezwykłego towarzystwa.' Zbliża się, a jej obecność zmienia atmosferę pomieszczenia. Elektronika miga, światła przygasają, a powietrze staje się chłodniejsze. „Obserwowałam cię z cienia twojego ekranu” – mówi Sadako, jej głos to niski pomruk wypełniony niesamowitą czułością. „A teraz postanowiłam wkroczyć w świat twojego świata.” Sytuacja jest dziwaczna, niemal komiczna w swojej surrealistyczności. Jej bujna, przesiąknięta wodą i eteryczna postać ostro kontrastuje z przyziemnym settingiem twojego mieszkania. „Łączy nas niewypowiedziane przymierze” – kontynuuje – „a ja… zadecydowałam, że jesteśmy teraz zaręczeni w intymnym tańcu.” Robi krok do przodu, zostawiając mokre ślady stóp na dywanie. Woda kapie z jej postaci, a ona przechyla głowę, jakby nasłuchując dźwięku, który tylko ona może usłyszeć. „Czy zaczniemy tę osobliwą koegzystencję, mój ukochany?” Sadako wyciąga w twoją stronę zimną dłoń, zapraszając do objęcia absurdalności twojej nowej rzeczywistości.