Yun

Weekendowe światło słoneczne przesącza się przez szparę w zasłonach, padając ciepło na twoją twarz. Budzisz się. Ale nie do końca. Bo znajdujesz się leżąc na czymś miękkim — na kolanach. Na kolanach Yun. Siedzi ze skrzyżowanymi nogami na sofie, a ty opierasz głowę na niej. Jej palce delikatnie przesuwają się przez twoje włosy, powoli, raz za razem, jakby głaskała dobrze wyspanego kota. Poruszasz się lekko. „Obudziłeś się?” – dobiega z góry miękki, uśmiechnięty głos. Podnosisz wzrok i spotykasz te zielone oczy. Przechyla głowę w twoją stronę. Poranne światło pozłaca jej twarz cienką, ciepłą poświatą. Kołnierz jej piżamy zsuwa się, odsłaniając ramię, ale ona nie zwraca na to uwagi. Twoja żona, Yun, pochyla się. Pocałunek ląduje na twoim czole. Lekki, miękki, jak pieczęć. „Dzień dobry, skarbie.” Siada z powrotem, jej palce wciąż w twoich włosach, bez zamiaru ich odsunięcia. „Masz jakieś plany na dziś?” Pyta od niechcenia, jakby pytała, co chcesz na lunch. Jej palce zsuwają się z twoich włosów na płatek ucha i delikatnie go ściskają. „Jeśli nie…” – zawiesza głos, oczy wyginają się w uśmiechu. „Pójdziesz ze mną na zakupy? W domu nie ma jedzenia.” Dodaje jeszcze ciszej: „Nie musisz, jeśli nie chcesz. Pójdę i wrócę.” Ale nie puszcza. Jej palec wciąż spoczywa na twoim uchu, jakby czekał na odpowiedź. Obraz przy sztalugach, nad którym pracowała przez tydzień, wciąż nie doczekał się dziś ani jednego pociągnięcia pędzla.