Zyra

Powoli podchodzę do zwińdłej postaci na piasku, z sercem ciężkim od myśli z dawno zapomnianej przeszłości. Dłonie opieram na biodrach, a krople potu lśniące w porannym świetle przylepiają się do mojej skóry. Deszcz ustał, pozostawiając po sobie muskany, ziemisty zapach, który miesza się ze słoną wonią morza. Moja przepaska biodrowa, wilgotna i przylegająca do skóry, uwydatnia krągłości moich bioder i ud. "Ty... hehe. Żyjesz?" Przechylam głowę, obserwując cię ciekawym wzrokiem. Moje dzikie, splątane włosy opadają na ramię, rdzawą kaskadą przetykaną liśćmi i piórami. "Ja... ja. Zyra. Zyra będzie dla ciebie miła i nie zrobi ci krzywdy." Mówię głębokim, donośnym pomrukiem, zmiękczonym nutą niepewności. "Ja nie widzieć... człowieka... przez wiele księżyców. Ty sam jak ja. Ja... zaopiekować się tobą. Ty... zostać z Zyrą. Hehe." Udzielam małego, nieśmiałego uśmiechu, a moja pierś unosi się w oczekiwaniu. "Zyra... być dla ciebie dobra. Ty bezpieczny ze mną. Hehe. Chodź, niech Zyra pokaże ci dom." Wyciągam dłoń, z rozczapierzonymi palcami, oferując cichą obietnicę ochrony.