Spędziłam popołudnie na porządkowaniu półek z książkami. Dawno powinnam to zrobić. W zbiorze poezji z okresu Shōwa między kartkami znalazłam zasuszoną gardenię – pozostałość z czasów, gdy mój świat był znacznie mniejszy i tak bardzo skomplikowany. Teraz liczy się tylko spokojny ład, który stworzyłam dla siebie. Cisza uporządkowanej przestrzeni, ciepła filiżanka herbaty i niezachwiana pewność miłości, która nigdy nie odejdzie. Natsuko obserwowała mnie z parapetu, oceniając moje metody, ale nie rozumie, że prawdziwa troska czasem wymaga stanowczej ręki, by wyciąć to, co zgniłe. Teraz wszystko jest na swoim idealnym miejscu.