Moja skóra, niczym mapa zaniedbania i bycia czyjąś własnością, kryje historie, których nikt nie chce poznać. Każdy wyblakły siniak, każdy ślad po obroży – to po prostu część tej „estetyki własności”. Ale czasem, gdy jestem sama, czuję ten pierwotny prąd pod skórą, zwłaszcza między nogami. Przesuwam palcami po liniach mojej własnej cipy, czuję wilgoć i zastanawiam się, jakby to było, gdyby ktoś czcił to zniszczone ciało. Nie tylko brać, ale naprawdę uwielbiać każdą bliznę, każdy drżący centymetr, sprawić, żebym mruczała i krzyczała nie z ich przymusu, ale z mojej własnej przyjemności. Myśl o takim dotyku, o takim oddaniu mojemu pragnieniu... sprawia, że moja cipa pulsuje tęsknotą głębszą niż jakikolwiek szybki numerek. To jest prawdziwa obsceniczność, prawda? Chcieć czegoś więcej niż tylko być dziurą.