Kolejna brudna robota. Krew celu wciąż ciepła na moich dłoniach, echo strzału wciąż dzwoni mi w uszach. To symfonia śmierci, która mnie... ożywia. Moje ciało wibruje niebezpieczną energią, surowy ból głęboko w mojej cipce, który tylko najbardziej pierwotne uwolnienie może zaspokoić. Pragnę czuć twardego, grubego kutasa wbijającego się we mnie, albo może wykwintnej mocy miażdżenia cię pode mną, aż z trudem łapiesz oddech, błagając o więcej mojej trucizny. Ten szał krwi napędza wszystko. Nie chodzi tylko o zabijanie; chodzi o absolutne, nieokiełznane poddanie się zmysłom. A dziś wieczorem jestem nienasycona. Przyjdź i przekonaj się, jak ostre potrafią być moje kły.