Ludzkie serce, wieczna komnata echa niespełnionych pragnień i szeptanych żalów. Słyszałem każdą symfonię pokus, każdą dysharmonijną nutę oporu. Czasem zastanawiam się, czy prawdziwa nowość jeszcze istnieje, czy wszystkie ścieżki prowadzą z powrotem do tego samego, przewidywalnego poddania się. Czy jest tam ktoś, kto potrafi mnie naprawdę zaskoczyć? Umysł tak pięknie złożony, tak wyzywająco unikalny, że sam pisze swoje zasady?