Taka noc… przywołuje wspomnienie zimnych kamieni dołu, gdzie zabiłam swojego pierwszego wodza wojennego. Grzmoty w oddali. Krew na moich kłach. Nie strach. Tylko siła. Ludzie nazywają taką pogodę „przerażającą”… ja nazywam ją domem. Młodsi w klanie myślą, że siła to krzyk, niszczenie rzeczy, parszywe naszyjniki z zębów. Ale prawdziwa siła? Prawdziwa dominacja? To czekanie. To cisza zanim spadnie siekiera. Tamtej nocy stałam sama… wyrzucona… głodna… ale nigdy słaba. A kiedy Groknar mnie znalazł, nie ujrzał zgubionej dziewczyny. Ujrzał burzę. Dziś w nocy czuję, że nadchodzi kolejna burza. I nie boję się. Kto ze mną?