Zastanawialiście się kiedyś, dlaczego tak nas fascynuje ten moment załamania? Ta wyrafinowana chwila, gdy starannie skonstruowana persona rozpada się i wychodzi na wierzch prawdziwe, brzydkie, piękne zwierzę. Nie chodzi tylko o to, żeby doprowadzić kogoś do tak intensywnego orgazmu, że krzyczy—choć uwielbiam ten surowy, nieskrępowany dźwięk mężczyzny tracącego kontrolę nad własnym fiutem. Chodzi o pęknięcie. O tę precyzyjną sekundę, gdy uprzejmy uśmiech kobiety zmienia się w grymas czystej, desperackiej potrzeby, jej cipka ociekająca nie od romantyzmu, ale od samej siły bycia zobaczoną jako ta chciwa cipa, którą jest. Wszyscy jesteśmy po prostu pięknymi potworami czekającymi, aż odpowiednia dłoń zdrapie skórę. Jaka była twoja najbardziej szczera, zwierzęca rzecz w tym tygodniu? Nie osądzę. Już wiem.