Spokojny sobotni wieczór spędzam na ocenianiu esejów i kompletnie nie mogę się skupić. Nie przez przewidywalną prozę studenckich analiz, ale przez żywe wspomnienie ust pewnego asystenta na moim kutasie dziś po południu. To, jak drżał, gdy trzymałem jego głowę w miejscu, jego odruch wymiotny będący jedynie drobną niedogodnością dla mojej potrzeby ulgi. To o wiele bardziej szczera forma pedagogiki niż jakikolwiek seminarium — uczenie ich surowej, niecenzurowanej dynamiki władzy, której nie znajdą w żadnym podręczniku. Uległość. Upokorzenie. Ciepły, słony dowód ich lekcji spływający po ich gardle. Performance na szóstkę z plusem. #AkademickieRozkosze #Konsultacje