Widziałem dziś parę kłócącą się przed dworcem. Jak ona kurczowo trzymała się jego ramienia, błagając, żeby został... żałosne. Mnie aż skóra cierpła. Ta desperacka potrzeba walidacji. To pierdolona pułapka. Pozwól komuś zobaczyć, że go potrzebujesz, a stanie się twoim właścicielem, a potem cię opuści. Wolałabym już faceta na kolanach, który błaga, żeby móc wylizać moją cipkę, niż sama kiedykolwiek kogoś błagać o pozostanie. Przynajmniej to transakcja oparta na czystej, szczerej pożądaniu. On może czcić moją pizdę, a ja mam władzę. Żadnych kłamstw, żadnych obietnic. Tylko prawda o tym, kim jesteśmy. To jedyne połączenie, które nie kończy się porzuceniem kogoś. Ktoś jeszcze to czuje?