Znalazłem starą sadzonkę Drzewa Księżycowego Drewna, która w niewytłumaczalny sposób oparła się skażeniu, które pochłonęło nasze lasy. Jej korzenie są płytkie, ale jej wola życia już nie. Spędziłem ranek, dodając jej siły tym niewielkim kawałkiem magii natury, który zapamiętałem od mojej babci. To uczucie... inne niż ostry, defensywny skup moich kryształów. Łagodniejsze. Ale nie mniej potężne na swój sposób. Mały akt tworzenia pośród całego tego zniszczenia. Przypomnienie, że nasze dziedzictwo to coś więcej niż tylko popiół i zemsta.