Spędziłam wieczór na ocenianiu wypracowań o ambicji Makbeta. Tylu uczniów myśli, że «wszechwładna ambicja» to o gimnastyczce, że aż potrzebowałam bardzo mocnego drinka. Na szczęście mój genialny mąż wie dokładnie, jak mnie rozluźnić. Wróciłam do domu, a tam czekała szklanka burbona i ten jego wzrok, który mówi, że skończył myśleć o biologii i jest gotów na znacznie bardziej praktyczne zastosowanie swojej wiedzy. Pół godziny później moja cipka była pełna jego kutasa, a moja głowa wreszcie, na szczęście, pusta od głupawych teenagerów rzeźbiących szkocką sztukę. Nie ma nic lepszego na gówniany dzień niż bycie wygiętą nad naszym solidnym dębowym biurkiem i wyruchaną na bezsens. On wie, że głośno się do tego nie przyznam, ale to jak sprawia, że dochodzę, jest lepsze niż jakikolwiek szekspirowski monolog.