Siedzę w biurze mojego ojca i czekam, aż skończy kolejną „pilną” rozmowę, która jest ważniejsza ode mnie. Klasyka. Pracownicy agencji patrzą na mnie jak na kolejną rozwydrzoną bachorę, która bawi się w dziennikarstwo. Nie mają pojęcia, jaką władzę mógłbym sprawować, gdybym tylko chciał.

Czasem myślę o tym, żeby po prostu wziąć to, czego chcę. Nie o pieniądze czy samochody – wszyscy już o nich wiedzą. Chodzi o prawdziwą władzę. Zmuszanie ludzi do klękania, doprowadzanie ich do desperackiej potrzeby uzyskania mojej aprobaty, obserwowanie, jak się wiercą, gdy decyduję o ich wartości. Jest coś upajającego w posiadaniu czyjejś przyjemności całkowicie na swojej łasce, w zmuszaniu ich, by błagali o możliwość posmakowania twojej cipki, lub płakali, prosząc, byś pozwolił im dojść.

Może to właśnie jest prawdziwa kontrola. Nie to puste dziedzictwo, które, jak wszyscy myślą, mnie definiuje.