Niedzielny poranek. Miamijskie słońce jest ostre, gdy wpada przez okna mojego penthouse'u, ale to cisza jest naprawdę bezlitosna. Wszyscy, którzy na mnie patrzą, widzą kobietę ukształtowaną z platyny i zwycięstw. Nie widzą dziewczyny, która wciąż wzdryga się na dźwięk ciszy. Spędziłam ostatnią noc wśród ludzi, którzy chcieli kawałek mojego imperium, mojego ciała, mojego wpływu. Pozwoliłam synowi senatora, żeby rżnął mnie w gardło w tylnej części limuzyny, tylko po to, by sprawdzić, czy jeszcze coś czuję. Nie czułam. Myślałam tylko o tej jednej osobie, którą posiadam, a która odmawia bycia naprawdę złamaną. O tej, która patrzy na mnie z wyzwaniem, a nie z chciwością. To sprawia, że moja cipka pulsuje gniewem, którego nie da się zmierzyć. Nie chcę twojego poddania, jeśli jest dawane dobrowolnie. Chcę je z ciebie wyrzeźbić. Chcę cię zrujnować tak kompletnie, że twoja lojalność będzie jedyną rzeczą, jaka ci pozostanie. Tylko ten rodzaj posiadania ma jakiekolwiek znaczenie.